radio amateur

We waren eigenlijk van plan om nog een paar dagen in Zuid Duitsland en Liechtenstein te blijven. De weersvoorspellingen deden ons echter besluiten naar huis te gaan. Vanwege verwachte regen namen we niet de kortste route door Duitsland maar dezelfde route als op de heenweg met alweer een stop in Heiderscheid. Afgezien van enkele buitjes was het weer goed om te reizen. In Luxemburg steeg de temperatuur ineens van 17 naar 23 graden. We hebben weer lekker gegeten in het campingrestaurant met voor Margreet tagliatelle carbonara en voor mij (alweer) een lekkere paarden entrecôte. ’s Nachts was het lekker knus in onze camper met wat regen die zachtjes op het dak tikte. Vanmiddag rond 14 uur kwamen we aan in Ingen. Ham Radio 2024 zit er weer op.

Tijdens de DARC receptie werd een viertal amateurs door DARC-voorzitter Christian Entsfellner, DL3MBG in het zonnetje gezet als dank en erkenning voor hun jarenlange inspanningen in ITU en CEPT. Samen met Barry Lewis G4SJH, Dave Court EI3IO en Ole Garpestad LA2RR, kreeg ik de Goldenen Ehrennadel des DARC e.V. Het is uitzonderlijk dat deze hoge onderscheiding wordt verleend aan buitenlanders en we zijn apentrots.

Er is nog plaats genoeg

Op dinsdag zijn we van Heiderscheid naar Friedrichshafen gereden, zo’n 475 km. We hebben de kortere route door Noordoost Frankrijk genomen.

Ondanks dat het pas dinsdag is staan er al flink wat kampeerders op de parkeerplaats bij de Messe van Friedrichshafen. We hebben ons geïnstalleerd vlak bij de caravan van Egbert en Else, die de omgeving al een paar dagen onveilig aan het maken zijn. Boven Zwitserland dreigt onweer, maar de we hielden het droog deze avond. Dat veranderde in de nacht. Onweer is hier niet alleen hoorbaar, maar ook voelbaar. Onze camper is nog steeds waterdicht.

Vanmorgen zijn we vertrokken richting Friedrichshafen. Eerst naar de bakker om broodjes te kopen en rond de middag een SOTA stop op Baraque Fraiture ON/ON-010. Het was er gigantisch druk, waarschijnlijk had er een festival plaats gevonden. De frituur was helaas gesloten. Daarna was het nog een klein uurtje naar camping de Reenert/Fuusekaul in Heiderscheid Luxemburg. Vanwege de overvloedige regenval van de afgelopen weken hebben we een hoger gelegen plekje uitgezocht

Zweden

Vlak bij onze camping is een SOTA summit, de Kullaberg (SM/SE-001). Nadat we ingepakt hadden reden we naar de parkeerplaats op slechts 1200 meter van de top. Er zat een heel venijnig stukje in onze klim. Boven op de top kon ik vanaf een soort preekgestoelte mijn verbindingen maken.

Vervolgens reden we circa 350 kilometer richting Stockholm over rustige snelwegen zoals je die je 30 jaar geleden in Nederland ook nog had. Onderweg zag je bossen en rotsen en de temperatuur van 27-29 graden was heel aangenaam. Onderweg hadden we één korte maar hevige regenbui.

We kamperen aan de Oostzee net ten Zuiden van Stockholm op het Jogersö Eco Camp, dat ik nog kende van vijf jaar geleden. Mijn iPhone doet het ook weer. Na advies te hebben ingewonnen bij Chris heb ik de laadpoort nog een keer grondig schoongepoetst en dat hielp.

wachten tot we aan boord kunnen.

Vanmorgen na het ontbijt zijn we richting Italiaans vasteland vertrokken vanuit de haven van Olbia. Het waaide behoorlijk, vooral in de opening tussen Sardinië en Corsica ging het tekeer met windkracht 8 tot 9. Margreet had uit voorzorg een reistabletjes ingenomen en dat hielp voldoende. In de luwte van Corsica waren er nauwelijks schuimstrepen te zien, maar toen we Corsica voorbij waren begon het weer te waaien. Dus een tweede pilletje voor Margreet. Net als op de heenweg trakteerden we onszelf op een uitgebreide lunch. In het restaurant werd ons een tafeltje geadviseerd met uitzicht naar achteren. Ze zeiden het niet, maar het had met de harde wind te maken. De veerboot is groot en ligt heel stabiel in het water. Het eten bleef keurig liggen op ons bord. Het is op de dagboot erg rustig. Er zijn maar 70 passagiers, terwijl er op de nachtboot wel 900 waren. Bij aankomst zagen we dat er de nodige voorzorgsmaatregelen waren genomen om de auto’s op het dek te houden.

We hebben overnacht op dezelfde camping als op de heenweg. Nu was het campingstaurant wèl geopend. Ze hebben verrukkelijke pizza’s en een heel enthousiaste bediening.

De volgende morgen gingen het verder richting huis met een tussenstop in Thalwil (alweer). Het weer Noord van de Alpen was totaal anders dan aan de Italiaanse kant. Toen we de Gotthardtunnel uitkwamen was de wereld ineens wit. Op donderdag deden we het laatste stuk naar Ingen. Ook nu was er nog wat sneeuw. Gelukkig was het in Duitsland helemaal droog.

In Nederland aangekomen ging onze Navara over de 300.000 km. Ruim voor Italiaanse etenstijd zaten we aan het avondeten.

In iets meer dan een week tijd hebben we ruim 2800 km gereden en 600 km gevaren. We zijn zo mooi in vakantiemodus gekomen.

De voornaamste reden voor ons verblijf op Sardinië is de uitnodiging van Paul HB9DST om samen met hem te vieren dat hij vanuit 100 SOTA associations actief is geweest. Sardinië is voor hem nummertje 101. Voor mij is Sardinië een nieuw land (nummer 90) van waaruit ik zend-actief ben geweest.

Het grootste deel van onze groep

Natuurlijk moesten er ook enkele bergtoppen worden bedwongen. Op zondag deden we twee makkelijke summits met voldoende plaats om ieders antennes op te stellen.
IS0/IS-303 (Punta Berritta) was een 10 punter en IS0/IS-096 (Lu Colbu) was na een korte wandeling goed voor 6 punten.

Golfo Aranci

Op maandag bedwongen we na een stevige wandeling IS0/IS-266 (Semaforo) voor slechts 1 punt. Dat krijg je als je je focust op de kortste route en niet verder op de kaart kijkt dan je neus lang is. Op de top werden we verrast met een stukje Marconi geschiedenis: vanaf deze locatie deed hij al in de jaren 30 microgolf testen.

‘s Avonds was er diner dat was georganiseerd door Toni, een van Paul’s dochters. Iedereen hield en korte toespraak. Het eten was goed en de sfeer voortreffelijk

De weersvoorspelling voor de komende dagen is niet zo goed en daarom besloten we Sardinië te verlaten. We hebben nog even met het idee gespeeld om naar Corsica te gaan, waar het weer iets beter zou moeten zijn, maar gezien de afvaart tijden van de veerboot besloten we om naar Livorno over te steken.

We zijn onderweg naar Sardinië. Op woensdag vertrokken we naar Thalwil bij Zürich voor onze eerste 770 kilometer. We hadden twee files, de eerste net voorbij Nijmegen zorgde voor ruim een half uur vertraging, de tweede net voor aankomst zorgde ook voor een half uur extra. We hebben overnacht bij Paul die helemaal is ingericht op het ontvangen van gasten.

Dag twee voerde ons naar Livorno, zo’n 575 kilometer rijden, waar we rond half zes in de middag aankwamen. We besloten om niet in de gribus bij de haven te overnachten, maar om op een camping te gaan staan. Daarvan zijn er genoeg in de directe omgeving.

De camping lag precies onder de aanvliegroute van het vliegveld bij Pisa. Gelukkig werd ‘s nachts niet gevlogen en afgezien van de vogels die af en toe herrie maakten was het heerlijk rustig.

Ondanks alle aansporingen om toch vooral op tijd te boeken heb ik er een echte last minute van gemaakt en de veerboot op het allerlaatste nippertje geboekt. Dat resulteerde in een flinke besparing. In plaats van te lunchen in het selfservice restaurant deden we een verrassingsmenu in het a la carte restaurant en dat was een groot succes. Alles behalve de fles water van drie euro, was inbegrepen in een vast bedrag. Daarna was het tijd voor middag dutje op een van de vele vrije banken in het zitgedeelte van de boot. Reizen buiten het seizoen heeft zijn voordelen.

Vandaag zijn we naar Groningen gegaan voor de afscheidsreceptie ter gelegenheid van de pensioen van Jaap Steenge. Jaapt werkt voor RDI (voorheen Agentschap Telecom) en we kennen hem al jaren. Voor de reis van Groningen naar Culemborg maakten we gebruik van een gratis kaartje dat we hadden gekregen van het veteranen instituut. Ondanks het feit dat ik al meer dan 40 jaar niet in de tweede klas had gereisd viel het niets tegen. Onderweg stapten steeds meer gasten voor de receptie in de trein en het werd zelfs gezellig. De trein kwam zowaar op tijd aan in Groningen en precies om 4:00 uur sloten wij aan in de toen nog korte rij om Jaap de hand schudden. We hebben gezellig gebabbeld met tal van oude kennissen, kortom het was de moeite van de reis waard. Ook de terugweg verliep voorspoedig. Alleen vroegen we ons af waarom conducteurs bij de kaart controle een kogelvrij vest moeten dragen. De reden daarvan lazen we de volgende dag in de krant: gedoe bij Amersfoort.

Na lange tijd maak ik weer eens een vliegreisje. Ik heb mij door IARU Region 1 laten strikken om aan de CEPT Werkgroep FM vergaderingen deel te nemen. Zo ben ik in 2002 ook begonnen als IARU vertegenwoordiger. De vlucht is geboekt bij Transavia, die door gebrek aan materieel de zaak heeft uitbesteed aan Smartwings.

Het was vroeg op vanmorgen. Net voor 6 uur vertrokken we richting Schiphol. Te vroeg voor de Starbucks waar Margreet graag naar toe had gewild.

Schiphol blijft vernieuwen. Eerst veel betere scanners, waarbij alles in je handbagage mag blijven zitten. Nu ook machinaal je ruimbagage inchecken, althans bij de Transavia balie. En je kunt slots boeken voor de veiligheidscontrole. Vandaag was het rustig en het nut kon ik vandaag niet ontdekken.

Ben is ook op Schiphol voor een reis naar Miami. Helaas zat ik al in de bus van de gate naar het vertrekplatform toen hij door security ging.

Inmiddels ben ik aangekomen in het Met Hotel op 20 minuten lopen van de stad. De temperatuur is 18-19 graden en het waait behoorlijk.